miércoles 7 de septiembre de 2011
La vida en un minuto.
martes 7 de diciembre de 2010
jueves 11 de noviembre de 2010
Cómo explicar que las cosas han cambiado. Cómo explicar que ya no eres la misma que fuiste tiempo atrás. Las cosas han cambiado y nadie sabe cómo… No hay un cuando tampoco.Simplemente ha ocurrido. Como ocurre en otoño, que los árboles dejan atrás sus hojas más viejas para dejar paso a otras nuevas…
Y fue esto quizás lo que ocurrió. Dejaste atrás otra vida y encontraste algo que pensabas que no existía. Y eso que pensabas que no era para ti, aquello en lo que nunca jamás creíste, es lo mejor que te ha ocurrido.
No sé si existe lo que todos llamamos amor, lo que sí que sé es que esta nueva sensación lleva invadiendo mi cuerpo desde hace algunos meses y no cesa… Alguien ha cambiado mi vida, alguien me ha hecho creer en esta palabra. Alguien me ha hecho sentir los te quiero. Él me ha hecho cambiar, él me ha hecho darme cuenta de que los pequeños detalles también importan, y que una vida feliz puede conseguirse con muy poco. Él me hace feliz. Es una sensación inexplicable… Ahora sé que esto es algo en lo que no crees hasta que lo conoces, hasta que lo sientes de verdad.
Te das cuenta desde el primer momento que es él, que esa persona será tu compañera de viaje, de sueños… Que es él quien ha hecho que el frío hielo del Ártico se derritiese, que no quede más que un mar inmenso donde poder compartir experiencias… Donde poder vivir juntos para siempre, como en las películas románticas.
Y no queda otra opción que darle las gracias al destino por haber ayudado a que os encontraseis perdidos en el mismo lugar y al mismo tiempo. Gracias al pasado estamos construyendo una vida juntos, estamos haciendo del futuro un lugar maravilloso.
martes 27 de abril de 2010
Quizá alguna novela romántica ha derretido lo que quedaba de aquel frío hielo del Ártico que ha habitado en mi durante tanto tiempo...
sábado 23 de enero de 2010
What if you.
No estoy hablando de que ya no quede felicidad en mí. Lo único a lo que me refiero es a que, una parte de mi felicidad se ha tomado un tiempo, y que volverá más fuerte y segura que nunca. Porque yo se que lo hará, porque las cosas ocurren porque deben ocurrir, porque cada día que pasa soy una nueva persona.
Es una epoca de cambios, buenos, malos... Quién sabe. Nadie se acordará de lo que ocurrió el 15 de junio de un año que para tí supuso un gran paso. Nadie recordará las tardes bajo tu techo recordando aquellos días. Nadie entenderá el porqué de aquellas lágrimas que muchas veces derramaste. Nadie añorará la persona que fuiste durante aquel tiempo (o quizás si...). Nadie pensará que supuso perder aquello. Nadie se preguntará porqué, el porqué de todo... Pero sobretodo, piensa que, nadie recapitulará vuestra historia.
Todo debe de tener una explicación. Absolutamente todo. Pero también pienso que quizás los seres humanos no seamos capaces de llegar a toda respuesta. Desde tiempos remotos el ser humano se ha hecho muchas preguntas: ¿Qué somos? ¿Porqué existimos? ¿Y el universo, qué es? ¿ Estamos solos en el mundo? ¿Porqué sentimos? ¿Quienes somos? Y muchas preguntas más con las que llenaríamos enciclopedías enteras. No obstante es ahora, miles de años después cuando comenzamos a responder a algunas de esas preguntas, y muchas veces no lo hacemos completamente, sino que poco a poco encotramos pequeños fragmentos de esas respuestas que debemos conectar posteriormente. Mas no quiero hacer de esto una reflexión filosófica, y mucho menos científica. Sin embargo, si los acontecimientos naturales tienen una explicación, supongo que los echos cotidianos también deben tenerla. Todo ocurre por alguna razón. Llamemoslo destino si quereis, pese a que nunca he creido en él... Pero poco a poco me va atrapando la idea de que algún día debería comenzar a creer en él.
Lo que ha ocurrido durante este período es una lección más de las muchas que conoceré y aprenderé a lo largo de la vida. Con los años asimilaré que lo que ahora parece un mundo no es más que un aprendizaje. Porque la vida está llena de sorpresas y para quien crea en el destino, éste está plagado de nuevos caminos que él por sí mismo nos muestra.
Y quiero que el mundo entero lo sepa. Quiero que se sepa que no soy inmune al amor, que hace poco me di cuenta de ello. Hace poco que aprendí a querer de verdad... He aprendido a amar y ahora soy consciente de lo que eso conlleva. Y no me importa. No importa el tiempo que pierda pensando en qué debo hacer o qué no debo hacer... Porque todo lo que haga tendrá un significado, o lo que es igual: cada cosa que he hecho a lo largo de mi vida es un fragmento de respuesta a la pregunta que me hago todos los días al despertar: ¿Quién soy?
domingo 17 de enero de 2010
18
Gracias a todos por estar ayer en uno de los mejores días de mi vida y gracias sobretodo a tí, Noelia, por organizarlo todo y por hacerme el mejor regalo que nadie me ha hecho nunca.
Noelia: Gràcies per estar aquí sempre i fer acte de presència sempre que ho necessite. Saps que ets una de les persones més importants a la meva vida i que mai, mai vull que ens oblidem. Vull tenir vuitanta anys i continuar recordan-te i saver que encara ets en mi. Per molts anys juntes. T'estime.
sábado 2 de enero de 2010
Egocentrismo
- Yo no puedo hacerlo...
- Hoy no me siento con ganas...
- No sirvo para estas cosas.
- No voy a llegar tan lejos...
- Siempre habrá alguien que lo haga mejor.
A partir de hoy quiero creer que puedo.